Płyt z afrykańską muzyką jest dużo. Bardzo dużo. Dlatego tutaj, prezentowane będą tylko te najlepsze.
Jeśli chciałbyś podzielić się swoimi muzycznymi odkryciami, napisać recenzję, proszę o kontakt.

Mandoza „Phunyuka Bamphethe”

Kraj: Republika Południowej Afryki
Rok wydania: 2005
Label: CCP
Recenzja: MB

Kwaito wciąż jest w Polsce dość egzotycznym gatunkiem muzyki. Powód jest prosty - popularność zdobył jedynie w RPA. Do Europy przypływają jedynie najlepsze produkcje, a taką bez wątpienia jest wydana w 2005 roku płyta Mandozy. „Phunyuka Bamphethe” to jedna z lepszych pozycji w bogatej dyskografii legendarnego artysty. Nie znajdziemy na niej ordynarnych bitów, ani typowych dla kwaito, idiotycznych tekstów. Wszystkie utwory posiadają większy lub mniejszy przekaz (najczęściej w języku Zulu). Linia melodyczna wypada również bardzo pozytywnie. Każdy może znaleźć coś dla siebie. Entuzjasta mocnych rytmów, wybierze tytułowy utwór „Phunyuka Bamphethe”. Człowiek lubiący raczej melancholijne piosenki, na pewno skusi się na „Hope”. W środku leżą utwory taneczne, czyli moje ulubione - „Bakuphi” i „Nogonondo”.
Pozycja dla kogoś, kto przepada za melodyjnymi rytmami prosto z RPA.
Fragmentów płyty można posłuchać na stronie mandoza.co.za

Utwory:

1. Phunyuka Bamphethe
2. Mayingekho Ayikho
3. Hope
4. Unganyatsi Abantu
5. Amen
6. Nogonondo
7. My Lover
8. Ama True Colours
9. Pressure
10. Bakuphi
11. Mphakathi
12. Mama - Hugh Masakela
13. Siyagodola
14. Nogonondo (radio mix)

Daara J „Boomerang”

Kraj: Senegal
Rok wydania: 2003
Label: Wrasse
Recenzja: Janusz

Trio raperów z Dakaru - N'Dongo D, Aladji Man i Faada Freddy - występujące pod nazwą Daara J, z powodzeniem eksportuje muzykę z Senegalu na amerykańskie i europejskie listy przebojów. Przyczyn sukcesu najlepiej szukać słuchając płyty „Boomerang”. Uprawiany po francusku hip-hop jest nadzwyczajnej urody, bogaty w rytm i melodię. Nawiązania do głównego nurtu gatunku są bardzo wyraźne. Proste aranżacje wzbogacają jednak wokale artystów, nadające Daara J afrykańskiego smaku. Wydaje się, że trio muzykując używa tych samych przypraw, które stosuje się do ryżu dżollof. Dlatego tak smakuje.
Na przystawkę proponuję zatem tytułowy „Boomerang”, z dań głównych polecam zaś „Esperanza” i „Paris Dakar”. Smacznego!

Utwory:

1. Boomerang
2. Esperanza
3. Exodus
4. Bopp sa Bopp
5. Le Cycle feat Rokia Traore
6. La Precipice
7. Paris Dakar feat Disiz La Peste
8. Hip Hop Civilization feat China
9. Number One
10. Si La Vie N'Est pas Belle
11. Babylone
12. Magg Dan
13. Esperanza feat Sergent Garcia

I.K. Dairo „Definitive Dairo”

Kraj: Nigeria
Rok wydania: 1996
Label: Xenophile
Recenzja: Janusz

Isaac Kehinde Dairo (1930-1996) był niekwestionowanym królem muzyki Juju - muzyki tanecznej południowo-zachodniej Nigerii, popularnej zwłaszcza w latach sześćdziesiątych. I.K. Dairo nie tylko był mistrzem gatunku, ale wprowadził doń kilka nowych instrumentów, które możemy usłyszeć również na tej płycie - akordeon i gitarę elektryczną. „Definitive Dairo” zawiera zbiór nagrań z 1971 roku, wydany już po śmierci muzyka. Pewnie nigdy nie poznałbym bliżej tej muzyki, gdyby nie dwa utwory, które od razu wpadły mi w ucho: „Congo Kinshasa” i „President Mobutu”. Nie wiem, o czym śpiewa artysta, jest jednak coś w tych kawałkach, co potrafi wnieść pogodę w szare, zimne dni.

Utwory:

1. Okin Omo Ni
2. Baba Ngbo Ti Wa
3. Omo Owa O Ijesa
4. Ta Lo Ba Mi Ri
5. Labondo
6. Omo Alaro
7. Chief Okeyemi Otubusin
8. Ore Arakunrin Temi
9. Congo Kinshasa
10. President Mobutu

P-Square „Game Over”

Kraj: Nigeria
Rok wydania: 2007
Label: Square Records
Recenzja: Janusz

Trzeci album (dwa pierwsze to „Last Nite” i „Get Squared”) braci bliźniaków, Paula i Petera Okoye, „Game Over”, na początku 2008 roku był najczęściej odtwarzanym krążkiem w lokalnych dyskotekach, autobusach i radiach całej Nigerii. Podczas podróży przez kraj, utwór „Do Me”, nie przesadzając, słyszałem nawet do kilkunastu razy dziennie. Popularność P-Square wykracza jednak poza granice narodowe, rozlewając się na anglofońskie kraje Afryki Zachodniej. Nic dziwnego, proponowane przez duet rytmy konsumowane są przez ucho z lekkostrawnością palmowego wina (najlepiej smakuje z kalabasza).
Być może niektórzy zarzucą tej muzyce kicz boysbandów, komercyjny mix hip-hopu z R&B. Nie jest to jednakowoż muzyka dla każdego, muzyczni bufoni pozostaną pewnie wobec niej niewzruszeni, ale niech mnie, jeśli przy „Game Over” ktoś podpiera ściany w klubie.
„Do Me” to flagowy przebój na płycie, choć moim zdaniem lepszy od niego jest tytułowy „Game Over”, cała płyta jest zresztą równa. Obszernych fragmentów płyty można posłuchać na stronie zespołu mypsquare.com

Utwory:

1. No One Like U
2. Game Over
3. Do me (featuring Waje)
4. Miss U Die
5. Why E Be Say
6. More Than A Friend
7. Am I Still That Special Man?
8. Ifunanya
9. Stand Up
10. Roll It
11. Game Over (uncensored)
12. No One Like U (instrumental)
13. Do Me (instrumental)
14. Roll It (instrumental)

Rokia Traoré „Mouneïssa”

Kraj: Mali
Rok wydania: 1997
Label: Label Bleu
Recenzja: Janusz

Mouneïssa to pierwszy album obdarzonej niezwykle pięknym, aksamitnym głosem artystki z Mali. Rokia Traoré śpiewa w rodzimym języku Bamana (północno-zachodnia część kraju, przy granicy z Mauretanią). Jej bardzo kobiecy głos łączy się w jedną materię z oszczędnymi dźwiękami wydobywanymi z balafonu, ngoni (lokalny, trzystrunny instrument szarpany) i gitary, na której gra sama Rokia. Artystka muzyczne inspiracje czerpie z lokalnych tradycji, ale jej muzyka przekracza granice, jest uniwersalna. Przede wszystkim, jest jednak świeża i piękna.

Utwory:

1. Laidu
2. Mouneïssa
3. Finini
4. Dianguina
5. Sabali
6. Tchiwara
7. Fatalité
8. Sakanto
9. Sé